پشت نقاب

(بدون عنوان)

ملکه تنها — Wed, 18 Aug 2010 08:07:37 GMT

من سنگی صبور چون کوه یخ در برف و بوران

شمشیر غم برنده تر از عشق سوزان

بی کس ... اسیر هوس عشق تو ماندم

باطل تو را همدم و همدل شمردم

معشوق سیاهی باش

در جهل و تباهی باش

در خلوت شب هایت

محکوم به جدایی باش

بیهوده نزن فریاد

شب با تو شده همزاد

من با تو ندارم خو

دیگر نکن از من یاد

د ی گ ر ن ک ن ا ز م ن ی ا د

(بدون عنوان)

ملکه تنها — Fri, 30 Jul 2010 18:51:38 GMT

برای سالها می نویسم.

سالها بعد که چشمان تو عاشق می شود.

افسوس که قصه مادربزرگ راست بود.

همیشه یکی بود ... یکی نبود.

درد را از هر طرف نوشتم درد بود!

سقوط به ستاره

ملکه تنها — Sat, 10 Jul 2010 19:04:04 GMT

نمی خواهم از نرده های مجد بالا بروم

می خواهم در هاویه تو سقوط کنم،

تا ستارگان را از نزدیک کشف کنم.

شب

ملکه تنها — Fri, 02 Jul 2010 16:09:12 GMT

می نویسم: شب...

و خورشید در تمام واژه هایم غروب می کند!

حضور

ملکه تنها — Tue, 22 Jun 2010 18:13:52 GMT

امشب هوای دلم طوفانی است.

باغی هستم رو به ویرانی و مرغی رو به بی جانی.

بی حضورتو،

آسمانی هستم که تا همیشه بارانیست!

29 خرداد

ملکه تنها — Sat, 19 Jun 2010 10:45:48 GMT

تولدم مبارک!

26 خرداد

ملکه تنها — Wed, 16 Jun 2010 12:44:33 GMT

لبخند زدی و آسمان آبی شد

شب های قشنگ مهر، مهتابی شد

پروانه پس از تولد زیبایت

تا آخر عمر، غرق بی تابی شد

فتانه عزیزم

تولدت مبارک!

(بدون عنوان)

ملکه تنها — Thu, 10 Jun 2010 11:26:54 GMT

زیباترین زخم زندگانی من که حاصل یک عمر با شقایق های داغدیده زیستن

در محاصره ی منی و من یک عمر پروانه بودن خود را مثل دسته گلی در ایوان

تماشای تو سوزاندم و زیباترین کلمات دوشیزگان من، هنر تلفظ عاشقانه

نام توست و با نگاه دوباره ات، آه من در آیینه ی سیاه چشم تو...

تبدیل به آهنگی نیلوفری می شود و

مویرگ هایم با هم ترانه ی نگاه تو را می خوانند.

امیر رویا های هزار و یک شب من که نخستین دوشیزه ی شعر مرا به کنیزی زیبایی

گرفتی و قلم را غلام توصیف تماشای خود کردی!

عشق معصوم من که ابروانت یکتاز میدان های عظیم تجلی است.

نبض احساسم را بگیر ... موسیقی کلام توست!

من به لحن تو لال می شوم وقتی زیباییت را تصور می کنم.

من تو را علیرغم یاس فلسفی فراق و علیرغم اطمینان به سیم های قطع شده ی

تنبور وصل و در مایوسانه ترین شکل ممکن و در سرخترین لحظات عاشقانه ی خود

می پرستم.

تو را می پرستم زیرا دست نیافتنی بودی مثل خداوند.

تو را می پرستم به خاطر لبانت که خون شهیدان را به جوش می آورد.

تو را می پرستم به خاطر آغوشت که امن ترین بازوان آرامش است،

چشمان جاودانه ای که پایان همه ی جاده های جهان است.

تویی که کبریای تکلمت، شمشیر خونین تغافل می کشد و مست از شراب

گلسرخ، صحراهای جهان را پر از گردبادهای لیلی بر انداز مجنون خیز

به جا می گذارد...

و تو ای بهار باغ من...

ای برانگیزاننده ی پیامبران تبسم در گیرنده ی دلهای عارفان،

بی آنکه بر من بگذری هم چنان بر بلندترین هرم فرعون تخیل ایستاده ای!

با یاد ف.خ

ملکه تنها — Thu, 03 Jun 2010 08:56:33 GMT

عزیزکم،

تمامی عمر منتظر آمدن تو بودم تا بیایی و تمام زیبایی هایی که در آفرینش زشت

می دیدم و برایم بیهوده می نمود اصالت ببخشی.

نه...تو رویا نیستی.

حقیقتی هستی که برای آن زنده شدیم، سختی ها کشیدیم و برای آن خواهیم مرد.

تو عشقی!

در بافته ی زمان و مکان درخشش ستاره ها ناچیز است و سپری ولی در تلالو اشک

و تبسم ابدیتی است.ابدیت شناخت، ابدیت آفرینش.

آری تو از جنس این دنیای کوکی نیستی...

نه چشمان اثیری ات و نه شاخه های پربار دستانت از جنس این

نمودار زمان و مکان نیست.

عصاره ی وجودم را به تو خواهم بخشید تا از عشق من رویین تن شوی

به تمامی آنچه از جنس تو نیست.

نام من مقدس ترین وا‍ژه هاست آنگاه که با اصالت از گلوگاهت جاری می شود.

من زیباترینم آنگاه که تو به من می نگری و من خوشبخت ترینم آن گاه که سایه

تنومندت روی دیواری که از کنارش می گذریم مرا در بر گرفته است.

از امروز تا همیشه... آیینه یعنی تو، من یعنی تو و آفرینش یعنی تو.

بهترینم، چشمانت خود زندگیست!

(بدون عنوان)

ملکه تنها — Sat, 29 May 2010 10:59:44 GMT

سایه به سایه اش می رفتم همه جا

سایه به سایه ام می آمد همه جا

اینک او با سایه خود

من با سایه او ...